Yarım

"İnsanın yazmakta en çok zorlandığı zamanlar, kafasında başka başka konularda sürekli dönüp duran düşüncelerin çarpıştığı zamanlar sanırım. Hissettiğim, anlatmaya çalıştığım durumu, iyi pişmemiş bir ete benzetmem yanlış bir tercih olmayacaktır bu durumda. Şöyle ki; iyi pişmemiş bir et yediğinizi düşünün. Çiğnendikçe ağzınızda büyüyen, bir türlü yutmayı başaramadığınız bir lokma gibi. Şuan bile boğazınızda hissettiğiniz o hafif yutkunamama durumu gibi, düşüncelerinizin çarpışması.
 Böyle zamanlarda hiçbir yere sığamam. Hiçbir şeye, hiç kimseye yetemem. Başladığım her iş yarım kalmaya mahkum sanki. O an uğraştığım her ne varsa, bu çalışmakta olduğum bir dersten mesajlaşmakta olduğum insana kadar hiçbir fark gözetmeksizin, istem dışı beklemeye alıyorum. Yani insan elinde telefon olduğunu ya da biriyle mesajlaştığını nasıl unutabilir ki? Bunu nasıl açıklayabilir? 
Yazmaya devam ettikçe bu yazıyı tamamlayıp tamamlayamayacağım konusunda da şüphelerim artmaya devam ediyor çünkü birazdan hazırlanıp arkadaşlarımın yanına gitmem gerekiyor. Umuyorum ki güzel bir film izleyeceğim. Bu süre boyunca da bu yazı beklemede kalacak ve belki de tamamlamayı unuttuklarımdan biri olup silinecek."
                                                                                                                                            15.10.2014 

Öncelikle, film berbattı. Dracula: Başlangıç filmini uzun zamandır bekliyordum açıkçası. Fragmanın mükemmelliği buna en büyük etkendi tabii ki. Fragmanda oldukça heyecanlı savaş sahneleri içerdiği izlenimi yaratırken, fondaki Lorde - Everybody Wants To Rule The World şarkısıyla da gönülleri fethetmişti açıkçası. Ancak filmi izlediğinizde hayal kırıklığı yaşamamak mümkün değilmiş gibi. Öncelikle milliyetçi bir yanınız varsa filmi izlemenizi zaten tavsiye etmem. Zira sinir krizi geçirme olasılığınız yüksek. Filmin kötü adamı Fatih Sultan Mehmet... Filmde Osmanlı söylemi yerine Türk'ler kelimesinin altının çizilmesi senaryonun yazarıyla ilgili soru işaretlerine ekleniyor.
Filmde yer alan sahnelerden bahsedecek olursak; aksiyon dolu her sahnenin karanlıkta geçmesi filmin konusu dolayısıyla gayet beklenen bir durumken, savaş sahnelerindeki hiçbir şey seçememe durumu filmden aldığım keyfi sıfıra indirdi diyebilirim. Yani kahramanımızın ordunun üzerine koştuğunu görüyoruz, sonrası karmaşa karanlık ve birden savaş bitiyor. Sahnenin hiçbir çekiciliği kalmıyor. Film boyunca insanı heyecanlandıracak cinsten herhangi bir ses efektinin yer almaması da ayrıca dikkatimi çeken unsurlardandı.

Filmlerden bahsetmişken, geçen hafta bu seneki etkinliği sona eren Filmekimi etkinliği hakkında da iki cümle yazmadan geçemeyeceğim. Lise yıllarımdan beri takip ettiğim, her sene istediğim en az bir filme gitmeye çalıştığım bu etkinlikten maalesef ki bu sene uzak kaldım. İstediğim filme istediğim seansta ya da yerde bilet bulamamam buna en büyük etkendi. Neyse ki Başka sinema hayatıma girdi de Filmekimi dışında da istediğim, beklediğim bağımsız filmleri rahatça izleyebilme imkanına kavuştum. :)

Filmekimi benim için kışa hazırlanmak gibidir. Sinema salonlarına geri dönüştür ve soğuğa ve koca salonda tek başına gittiğin günün ilk seansı olan filmlere geri dönüştür. Sıcak çikolataya ve depresyon kazaklarına, en çok yalnızlığa ve kendine dönüştür. Yazın heyecanını, anılarını, aşklarını geride bıraktığım bi geçiş dönemidir.
Kıştan nefret ediyorum.
Ve soğuktan ve kazak giymek zorunda olmaktan da.
Yazlar hep kısa...

Geçtiğimiz pazar günü arkadaşlarımla izlediğim bir oyundu Nice Yıllara. Oyun tek kişiden ve iki perdeden oluşmakta.. Konu olarak, 60'ını çoktan aşmış, yedi yıldır sahne almamış bir oyuncu olan Zerrin Karaman'ın kendi doğum günü için hazırladığı partide geçmişiyle yüzleşmesi anlatılmış.
Defne Yalnız'ın mimikleri ve ses tonuyla seyirciyi kendisine bağlaması, karakterini bize olduğu gibi hissettirebilmesi, oyun boyunca beni en çok etkileyen şeydi.

Geçen ay Zorlu Center - Cinemaximum'da izlediğim filme 23 lira vermişken, bu güzel oyunu izlemek için sadece 6 lira vermiş olduğum gerçeği ve adaletsizliği de içimde derin bir yara olarak kalacaktır arkadaşlar.

Gösterimden ne zaman kalkacağını bilmiyorum ama kesinlikle izlemenizi tavsiye edeceğim bir oyundu Nice yıllara..

          "Doktorlar gençleştirme estetiğini çok iyi yapabilirler ama hangi doktor yılların yaşanmışlığını bir yüze işleyebilir?"


Gezelim görelim köşemde bu aralar keşfini bitirmeyi bir türlü tamamlayamadım "Karaköy" var. Yeni açılan tatlı cafeleri, alternatif sanatı sarıp sarmalayan Külah'ıyla benim için yeni bir soluk.
Karaköy'de güzel bir cumartesi gününü ve gecesini geçirebileceğiniz bir kaç öneriden bahsetmek istiyorum.

Yemek ve tatlı faslı için Pim Karaköy'ü anlatmak istiyorum. Şuan için deneyebildiğim mekanlardan ilki Pim.

Kahvaltı etmeyi sevmediğim halde nedense ilk kez gideceğim yerlere kahvaltı için uğramak gibi bir takıntı oluştu bende. İnstagramda rast geldiğim bu mekana gitmek uzun zamandır aklımdaydı zaten. Boş bir günümde de bir arkadaşımla kahvaltı için uğradım mekana.
Mekan oldukça ferah ve büyük. Dikkatinizi çeken ilk şeyse bir duvarın tamamını kaplayan renkli bir boyama oluyor(ne desem bilemedim boyama dedim ama?).

     Kahvaltı için yaklaşık dört beş menü seçeneği vardı. Kendimiz için uygun olanlarından sipariş verdikten sonra sonucu bekledik. Açıkçası oldukça memnun kaldım ben kahvaltıdan. Seçtiğim menüde omletimin yanında bir kaç çeşit de reçel vardı. Reçel ve türevlerini sevmediğim halde biraz da meraktan incir reçelinden denedim ve oldukça hoşuma gitti. Eğer kahvaltıda reçel seviyorsanız eminim çok beğeneceksiniz. Çalan müzikler, garsonların ilgisi her şey tam kararındaydı o gün benim için. Bana biraz da Taksim'deki Limonlu Bahçe'yi anımsattı ortam. Ancak sonuç olarak oldukça memnun ayrıldım oradan. Hatta restoranın yanına açtıkları minik Pim Pastanesi'ni görünce mutluluk seviyemdeki artış gözlerimde beliren çikolata parçalarından da anlaşılabilir bir hale geldi.
Pim Patisserie minik pastaların kurabiyelerin, makaronların olduğu minicik bir yer. Tabii ki "Ayh bir lokma daha alacak halim kalmadı." demedim ve hemen bir dilim pasta söyledim kendime. Tadı mükemmeldi. Mü-kem-mel! Pastaya yağdırdığım övgüler sonucu pasta şefinin Paris'te eğitim aldığını öğrendim. Aldığı eğitimin hakkını vermiş şefimiz, gerçekten çok güzel bir pastaydı arkadaşlar.

Eğlence olarak, henüz gerçekleşen hiçbir konser etkinliğine katılmamış olsam da Klüp Külah'ı önereceğim. Gerçi öneriyorum da benim müzik tarzımı dinleyen insanlara öneriyorum. Burası biraz karmaşık bir olay yani. Ben Yok öyle Kararlı Şeyler grubunun mekanda gerçekleştirdiği şarkı sergisiyle duymuştum burayı. Bir kaç aydır da takip eder hale geldim ancak henüz bir konsere gidemedim. Mekandaki konserleri Olmadı Kaçarız Plakçılık olarak Büyük Ev ablukada ekibinin düzenlediğini okudum bir makalede(Müzik zevkimi anlamaya başladığınızı umuyorum bu noktada). Yine okuduğuma göre de Külah'ın üst katında da stüdyoları bulunmakta bu grubun.Olmadı kaçarız bağlantısından mekanda gerçekleşecek etkinliklerin tarihlerine ulaşabilirsiniz. Konserler dışında sergiler ve alternatif sanat gösterilerine de yer veriliyor mekanda. Henüz gidememiş ve sınavlarımdan ötürü en az bir ay daha gidemeyecek olsam da bu mekana. Siz gidin, gidin ve eğlenin. Beni düşünmeyin hiç, ben ve mineraloji oldukça iyi bir takım olduk.

Ay çok yazdım. Daha da yazardım. Aklımdaki şeyler yine uçtu gitti. Keşke benim de düşüncelerimi biriktirebileceğim bir kasem gibi bir şeyim olsaydı(Harry Potter'a gönderme). Hem düşünceler ağırlık yapmıyor hem de unutmuyorsun, mükemmel bir şey. Bunu bi icat edin.

Veda şarkım da sövüp durduğum Dracula filminin fragmanında yer alan Everybody Wants To Rule The World şarkısıyla olsun madem. Lorde döktürmüş açıkçası, sevdiğim bir kızımızdır kendisi de. Bir sonraki yazı büyük ihtimal Aralık ayında gelir ve büyük ihtimal doğum günümle ilgili detaylar barındırır. Bana ne canım yeni yıldan!

Sevgiyle kalın tatlı insanlar!(İzci selamı?)

Tatil & Plaj & Kitap

Merhabalar :)
Bu yazımda gezip gördüklerimden değil okuyup sevdiklerimden bahsedeyim dedim. Yaz okulunda sürünen bir kulunuz olarak yeni mekanlar keşfetmekten çok bi iki saate sıkıştırılan görüşmelerle geçiyor haftalarım. Kalan zamanımın hepsini de geçtiğimiz Kasım ayında Tüyap'tan aldığım ve onları okumayı bitirmeden üzerine yenilerini eklediğim yaklaşık 50 kitabı okumaya ayırmış durumdayım.

İlk kitap çiftim bayramda ya da bayramdan sonra tatile gidip, plajda çekilmiş kitap&bacak pozlarını instagrama ekleyecek olan kızlarımızı ilgilendiriyor. Twitterdan ve sahip olduğu tüm sosyal mecralardan severek takip ettiğim FrenchOje'nin "Keşke Ben Uyurken Gitseydin" isimli seri olma yolunda hızla ilerleyen kitapları... Serinin 2. kitabının ismi "Sen Yokken Yine Yanlış Yaptım" olup, ismiyle gönüllerimizi fethetmesiyle birlikte, geçtiğimiz cuma kitapçılarda yer almış bulunmakta.

Kitapların baş karakteri Renda, en gerçek roman karakteri olma özelliğine sahip bir kızımız. Hatta öyle ki arka kapak yazısında şöyle bahsedilmiş:

Renda'yı okumak, akşam kimse yokken sahildeki boş şezlonglarda kendinle baş başa kalmak, aynaya bakıp söyleyeceklerinin provasını yapmak, araba hızlı hızlı giderken camdan elini çıkarıp rüzgarı hissetmek, yazın esen balkonda oturmak, anlatınca rahatlayacağını bildiğin için daha fazla içinde tutamamak, yazıp rahatlamak, sabahki şarkı falında günün geri kalanını güzelleştirecek şarkıyı tutmak, telefona uzun uzun bakınca hiç gelmeyen mesajın geleceğine inanmak gibi.
Renda'yı okumak, kendi içine dönmek, kendini sorgulamak, kendinle dalga geçmek, kendini her şeye rağmen çok sevmek sanki.
Sen de biliyorsun.
Ve aramızda kalsın ama Renda sensin.
*Sen Yokken Yine Yanlış yaptım - French Oje /2014 Temmuz
** Kitap tanıtım filmini buradan* izleyebilirsiniz. İzleyin çünkü çok tatlı bir müziğe sahip çok tatlı bir tanıtım olmuş.

Kitabı okurken Renda'nın yaptığı hatalara sinirlenip kitabı bi köşeye atmak istediğiniz zamanlarla, kendi yaptıklarınızı kıyaslayıp O'na hak verdiğiniz zamanlar yarışıyor. Kitabın en güzel yanı, her bölüm sonunda Renda'nın bakış açısı dışında o bölüm boyunca konuştuğu herkesin, konuşma sırasında neler hissettiğine dair sayfaların bulunması. Başkalarının aslında ne düşündüğünü çok net bir şekilde görmekle birlikte, aslında kendinizi sürekli Renda'yla özleştirmiş bi şekilde ilerlediğiniz için yaptığınız hataları da bi o kadar net görüyorsunuz.
Bu seri bugüne kadar okuduğumuz "Bir genç kızın gizli defteri"vari kitaplardan tamamen farklı. Burda yollarınıza güller döken beyaz atlı prensler masum aşıklar değil ve aslında kimse hayata tozpembe bakamıyor. Yaptığı hatalardan habersiz bedeller ödeniyor ve hayatımızda "benim kararım" deyip de seçtiğimiz yollar bizden neler alıp götürüyor, görebiliyoruz.
Yani her şey gerçek olmakla birlikte, okurken yüzünüzdeki gülümseme de hiç eksik  olmuyor.
Yani kızlar okuyun. Plajda okuyun, otobüste okuyun, uçakta okuyun. Okuyun kendinizi, hayata lanet etmek ve "Amaaan bi daha mı gelicez dünyaya!" nidası atmak arasında ikilem yaşarken bulun.

** Kitabın sonunda çocuk ölmüyor ama ağzınız açık kalakalıyorsunuz, yine!


*Okuduğum diğer kitapları da bu kadar uzun anlatamayacağım, o yüzden buraya isimlerini yazayım, belki ilginizi çeker. :)
-  Zincire Vurulmuş Prometheus / Hasan Ali Yücel klasiklerinden olan bu tragedya, yunan mitolojisi ile ilgilenenler için gayet cezbedici bir kitap olabilir. Ekşi sözlükte girilen Bu entry kitapla ilgili benim söyleyebileceğim bir çok şeyi söylemiş bulunmakta.
- Annem, Tanrı ve Sen / Siminya / Kitabı anlatmak yerine ilk sayfalarında dikkatimi çeken bir kaç cümleden alıntı yapacağım: "Dahi olup olmaman mühim değil. Varlığını gözlerine gözlerine soktukça onlar aşina oldukları bu gürültücünün önemli bir şeyler yapmış olduğuna kısa sürede inanıyor. Bu bir yanılsama, bir illüzyon."
Kitabın hemen hemen her sayfasında karakalem çizimlere ve şiirlere yer verilmiş olduğunu da belirtmeden geçemeyeceğim.
- Deliduman, Hikayem Paramparça - Emrah Serbes / Anlatmaya gerek yok, Emrah Serbes demek yeterli.

Hepinize iyi bayramlar, mükemmel tatiller!

Toz Pembe Hayat..

Her ne kadar Haziran ayları "FİNALLER" olarak anılsa da bizim için, ayın ilk yarısından sonrası yerini ertelenmiş kutlamalara, stres atmalara, tatil hazırlıklarına bırakıyor. Yani eşittir, yeni yerler keşfetme, gitmek isteyip zaman bulamadığın mekanları gezme, arkadaşları çok çok görme...
Şu iki haftada bir çok yere gittim ama bu yazımı kıştan beri gitmeyi sürekli ertelediğim, finallerim biter bitmez ise soluğu aldığım La Vie En Rose mekanına adayacağım.

La Vie En Rose  Yeniköy'de bulunan, mükemmel tatlılara ve yemeklere ev sahipliği yapan, dekorasyonuyla sizi sarıp sarmalayan şirin mi şirin bir mekan. Kış aylarında instagramda rastladığım hesaplarıyla gidilecek yerler listeme eklemiştim. Geçen hafta bir arkadaşımızın doğum gününü kutlayacak olmamız bahanesiyle listemden bir yer daha silmiş oldum.

(Meraklısına, şu aralar böyle bir bahçede ağırlıyorlar misafirlerini)

 Mekanı benim gözümde ilgi çekici kılan en büyük  özelliği tatlılarıydı.

 Çeşit çeşit cupcakelerden, oreolarla

 süslenmiş pastalara, krema ve meyvelerden 

 oluşan kalori bombardımanlarından, buralarda

 çok az rastladığım kırmızı ve mavi kadife keklerine

 kadar tam anlamıyla aradığım

 her şeye sahip bir mekandı. 

 (Beni anladığınızı umuyorum şuan.)

Ancak gittiğimde gördüm ki tatlıları kadar yemek öğünleriyle ve hazırladıkları kokteylleriyle de oldukça iddialılar. Yakın bir zamanda arkadaşlarınızla kahvaltıya gitmeyi düşünüyorsanız, mutlaka burayı denemelisiniz! Yumurtayla neler yapabildiklerine gerçekten şaşırırsınız!

Ben arkadaşlarımla öğle yemeği için uğradım mekana. En sevdiğim yemek olan makarnadan curry chickenlısını tercih ederken arkadaşım Fettucini tercih etti. Makarnaların tadı beklediğimiz üzere mükemmeldi ve sunumlarıyla da her şeyi olduğundan daha güzel bir hale getiriyorlardı.

Eğer handmade içecekler tercih ederseniz, limonata, milkshake, zamanı değil ama sıcak çikolata tarzı öküzdoyuranboy dediğimiz sunumlarıyla sizi daha da memnun ediyorlar. 

Tatlıları pastane olarak sınıflandırdıkları bir bölümden gidip kendiniz seçiyorsunuz ki bu seçiminizi daha güzel bir hale getiriyor. 

Kısacası bu benim rüya mekanım olarak tanımladığım yeri gidin, görün efendim. Belki bir kahvaltıya gider, ardından yeniköy sahilde turlar ve akşam üstünüzü geçirmek üzere tekrar dönersiniz. Bu aralar akşam üstlerine bahçede dj performans eşlik etmekte çünkü. Hoş müzik, güzel bir kokteyl ve arkadaşlardan oluşan bir yaz gecesinden daha güzel ne olabilir ki?

* Mekanın öğrenci dostu olduğu söylenemez maalesef ki. Fiyat konusunda bilgiyi de hemen şuracıktan* edinebilirsiniz.

** Bu da fotoğrafların tamamına ulaşmak için..

*** Ve paylaşmasam olmaz La Vi En Rose denince akıllara gelmiştir tabii.

Madem tahammül eşiğim yok olmuş vaziyette ve madem final haftasında olduğum için tatil yapamıyorum günlerdir önüme gelene yakındığım konuda buralara yazma zamanım gelmiş demektir.
Bu sene doğru düzgün sıcaklar da gelmedi ama etrafımdaki herkes bi çiftleşme döneminde, böyle bi sevgili yaptılar falan, etraf aşk yuvası doldu.
Aşk mükemmel bi şey tabiki. Tabiki senin adına çok seviniyorum canım arkadaşım. Umarım minnak çocuklarınız severiz tabii ki. Ahh tabi ki çok yakışıyorsunuz.. Evet en tatlı sevgili seninki.. Ama arkadaşlar Allah aşkına ya, ya lütfen ya aşkınızı, sevginizi az ötede yaşayın.

Yani farkında olmadan o kadar sıkıyorsunuz ki arkadaşlarınızı, belki sadece birazcık kendi penceremden durumu özetleyebilirim size biricik arkadaşlarım.
Zaten bi sevgili olduğunuz an arkadaşlardan uzaklaşma durumu var. Yani zaten o günde yüzbilmemkaçkere aramalarımız bitiyor. Her boş ana sıkıştırdığımız görüşmelere sevgili sıkıştırılıyor. Başladığımız her muhabbete sevgili dahil ediliyor, anlattıklarımız sevgiliyle edilen muhabbetlerde konu olunuyor. Gece dışarı çıkma planlarının hepsine "O" da ekleniyor ve "O" gelemiyorsa ya bütün gece somurtma ya da göt ile içme durumu mevzu bahis oluyor. İki türlü de gecesi mahvolan pek sevgili kankileriniz oluyor.
Bunlara alışıyoruz, bunları aşıyoruz. Olması gereken bu diyoruz. Ardından kavgalar baş gösteriyor. Screenshotlar atılıyor. Yetmiyor en ince detayına kadar her şey tekrar anlatılıyor. Hatta kavga esnasında bunlar anlatılıp, toplaşılıp, sevgiliye giydirmeli bir mesaj hazırlanıp yollanıyor.(Evet beyler o uzuun laf sokmalı mesajlar bir whatsapp grubunun elinden çıkma ve evet aslında o anda yaklaşık 5 kızdan falan ayrılıyorsunuz.)
Bunların hepsinin sonucun küslük durumu oluyor. "Yok yok ayrılcam ben!" nidaları atılıyor. "Ayrıl kız!" destekleri alınıyor. Çok değil yarım saat kırk beş dakika kadar sonra, "Yaa kızlar, ben barıştım. Özür diledi, dayanamadım." mesajı geliyor. Bir de barışma evresini uzuun uzuun dinliyoruz. Ya siz naptınız, o yarım saatte bunları nasıl konuştunuz, benim kafam bunları almaya çalışıyor.
Barışan çift doludizgin ilişkilerine devam ediyor, mükemmel değil mi? Değildeğildeğil!
Yaklaşık 1 saat içinde gelişen bütün bu olaylar benim gözümde şu şekilde oluyor:
Önce üzülüyorum, çünkü üzülüyorsun sevgili arkadaşım.
Sonra sinirleniyorum çünkü çocuk tam bir piç gibi davranmış.
Sonra sen barışıyorsun ve ben hala sinirliyim. Çünkü özür dilediği kişi sensin, gönlünü aldığı kişi sensin ama bil bakalım yarım saat boyunca çocuğun dökülen tüm kirli çamaşırlarını unutmayan kim?
Yani bu öyle bi şey ki..
Adamın değeri zaten kalmıyor gözümde bir de onu affettiğin için sen de değer kaybediyorsun gözümde.
Çünkü bence aşk/sevgi böyle bir midesizlik değil. Yani ben yapamıyorum ve hiç düşünmüyorsun ama belki de bu yüzden uzak duruyorum sevgilili arkadaşım.

Çok basit iki şey: Sevgilini bana övme, sevgilini bana kötüleme.

Aşkınız bir roman olursa okurum, bir film olursa izlerim. Geri kalan her şeyden umarım uzak dururum.


*Çokça sevdiğim, mükemmel uyumu yakalamış çiftlerimiz de yok değil, imrenerek takip ederim kendilerini..

** http://www.youtube.com/watch?v=5tXfW0SYqks  mesela yıllar evvel böyle bi şey izlemiştim, sevmiştim, hala severim. Buradaki bakış açısı çok farklı, sadece onlar var ve belkide bu yüzden mutlular.

Çok çok mutlu olun.(Burda bir sürü öpücük var.)

edit: 18 Hazirandan sonra özgürlüğüme kavuşuyorum, blog da amacına o zaman hizmet etmeye başlayacak umarım! O zaman kadar böyle kafa şişirmece. (Umarım o zaman kadar kırıp dökmediğim bi kaç insan kalır etrafımda.)

* http://www.youtube.com/watch?v=gS333UQnaP4  bu sıralar fazlaca dile dolanmış şarkı şeysi.

Justin bize "Hi!" dedi.

Şifrelerimi 26 Mayıs'lı tarihlerle değiştirmeye başlayabilirim. Hayatımdaki önemli anları belirleyeceksek, en başa bunu tutturalım.
Dün bu saattlerde, sabırsızlığım hat safhada bir şekilde Justin'i bekliyordum. Bu sabah onunla geçen bir günü ve detaylarını anlatmak için bir blog açmaya karar verdim.(Detaylarından yazının sonunda bahsedeceğim.)
İki arkadaşımla birlikte Tribün L bloktan bilet almıştık. Golden Circle almaya niyetlenmiş ancak kısa boylu olduğumuzdan sahneyi iyi göremeyeceğimizi düşünüp vazgeçmiştik. (Hata 1: Konser biletleri ne kadar pahalıysa görüntü kalitesi o kadar iyidir.) Konser 9'da başlayacak, kapılar 6'da açılacaktı. Heyecanımıza yenilip 16.30'da sıraya girdik. Saha İçi Ayakta ve Tribün sırası birdi. Umurumuzda olmadı herkesle birlikte beklemeye başladık. saat 6'ya yaklaştığında kuyruğun giriş alanının dışına taştığı bilgisi geliyordu, biz arama bölgesine 5 adım uzaklıktaydık ve nefes alamayacak hale gelmiştik. (Hata 2: Koltuk numaranın belli olduğu bi konsere sabahın köründe gitme!) Kapılar açıldı, beklenen gerçekleşti ve resmen izdiham yaşandı. Biletleri kontrol etmesi gereken görevliler ya biletlere bakmıyor ya ortadan yırtıyor ya da alıp geri vermiyorlardı.

                                                      (Yırtılmış olan biletimden bir kare)
Özel güvenlikler insanlara bağırmaktan başka bi şey yapmıyor, çantalar kontrolden falan geçmiyordu tabiki. Bu karmaşada yanımdaki arkadaşlarımdan birinin biletini yırtmak için aldılar ve vermediler. Geri almaya çalıştık ama çoktan kaybolmuştu bile. Mecburen devam ettik tribün girişine kadar. Tribün girişinde tekrar bilet kontrolü istediler ve bönbön onlara bakan 3 çift gözle karşılaştılar. Bir süre derdimizi anlattıktan sonra üst kademeden birinin ilgilenmesiyle içeri girebildik. İçeri girerken aldığımız uyarı "Dışarı çıkış yasaktır." oldu. Önemsemedik. (Hata 3: Böyle uyarıları dikkate alın, heyecandan geçiştirmeyin.) Yarım saat sonra güneşin altında su diye sürünüyorduk. Tribünlerde enerji içeceği dağıtan kızlardan başka hiçbir etkinlik yokken saha içi kurulan büfelerle ziyafet çekiyor, köftelerin kokusu da bizim burnumuza doluyordu. Bir süre sonra artan istekler üzerine, enerji içeceği için dolanan kızlara su ve diğer içecekleri yüklediler. Su ihtiyacımız giderildikten sonra bizim için açlık oyunları başladı. Güvenlikler dışarı çıkamayacağımızı, birazdan seyyar satıcıların dolanacağını ve ordan istediğimizi temin edebileceğimizi söylediler ancak geçen bir saatte hiçbir değişiklik olmadı. Aynı zamanda ellerinde yiyecek ve içeceklerle dolanan insanlar görmeye başladık. Bunun üzerine biraz dolanıp saha içine geçişi bulduk, güvenlik görevlileri biletiniz varsa geçiş yapabilirsiniz dedi. Bileti alınan arkadaşımızı içerde bırakıp çıktık. Bu arada Golden Circle almadığımız için kendi kendimize küfrediyorduk. Bi köfte ekmek ve içeceğe 25 lira verdikten sonra biraz daha küfrederek içeri geçtik ve biletsiz arkadaşımızla merdivenlere yöneldik. O sırada biz aşağı inerken orada bulunmayan bir başka güvenlik ekibi bizi merdivenlerde durdurdu ve bilet. Elimiz kolumuz dolu, karton bardaklarda içecekleri dökmemek için çırpınırken tekrar tekrar derdimizi anlatmaya başladık. Bu sefer daha sert bi biçimde bizi alamayacaklarını söylediler ve dinlemeye çalışmadılar bile. Sakince ellerimizdekileri yere bıraktık. (Beyler yanlış kızlara fırça çekiyorsunuz.) Ardından organizasyonun berbatlığından onların bize konuştuğu ağızdan konuşmaya başladık. Biraz sonra üstleri geldi ve bu sefer şikayetlerimizi ona sıraladık. Hayır neden çok basit bir ipten bileklikle her şeyi hallebileceklerken insanları alanlarına kilitliyorlardı? Neden aylar öncesinden belirlenmiş bir konserin yiyecek/içecek ayarlaması son güne bırakılmıştı? Neden bu özel güvenliklere, biletlerle ilgilenenlere bir eğitim verilmemişti? Gibi sorularımızla biraz kargaşa yarattıktan sonra yiyeceklerimizi taşıyan görevliler önde biz arkada yerimize oturduk.
Sonrası mutluluk arkadaşlar sonrası huzur..
Gelelim konserin beni benden alan, yaşananları unutturan hatta kendimi unutturan, daha geçen sene "Justin'in Türkiye'ye gelmesi hayal." derken hayalleri gerçek yapan kısımlarına.
Yerimize oturduğumuz sırada DJ Performans başlamıştı ve tam anlamıyla alanı coşturuyordu.

Ve sonunda beklenen an gelmişti. Etraf karardı. Ekranlarda geri sayım başladı. Ve O yükseldi hepsinin ortasından, tüm rahatlığı ve enerjisiyle..

Şarkılarına başladı. Tam hız. Bir şarkıyı bitirmeden diğerine bağlıyorlardı. Dans etmeden durmuyordu, sesinde tek bir yorulma belirtisi olmuyordu ve açıkçası bu kadar enerjiyi nereden buluyordu, anlamıyordum. Soma'yı unutmayacağını tahmin ediyordum ama gerçekleştirme şekli aklımın ucundan bile geçmemişti.

Sahnenin ortasına getirilen piyano ile yeterince heyecanlanmıştık. Ancak O piyanonun başına geçip de "Bu şarkı Soma faciasında hayatlarını kaybedenler için. Herkes onlar için bir ışık yaksın." dediğinde yaşadığımız şaşkınla karışık ellerimizi havaya kaldırmamız bir olmuştu. Atmosfer anlatılamaz ama sanırım size bir güzellik yapıp videonun bağlantısını paylaşabilirim. Bkz:  http://www.youtube.com/watch?v=XYBRdGu1Jxc

Yaklaşık 2 saat süren konserin kapanış şarkısı "Mirrors"dan başkası olamazdı tabiki. Öyle bir coşkuyla söylendi ki o şarkı en son Justin sahnede etkilendiğini belirten şu "seyirciye tapma" hareketini gerçekleştiriyordu. yaklaşık bi 10 dakika karşılıklı sevgi gösterisinde bulunduktan sonra her güzel şeyin bir sonu vardır diyerek konseri sonlandırdı. Kimse sahneye tekrar çıksın diye tezahürat girişiminde bulunmadı. Girişin aksine çıkış oldukça sakin bir şekilde oldu. (Çıkışta ufak bir kavga yaşandı tabii yine. Fazla alkolün getirisi.. Bkz: Bu ne biçum güvenlik?!)

Bu sakinlik de turnikelere kadar devam etti. En son çıkışta millet birbirini eziyodu, duvarlara falan tırmanıyodu. Minyon olmanın ayrıcalığını yaşayarak aralardan sıvıştık tabiki. Gerisi de bizi bağlamadı. 

Konserin etkisi biraz bile azalmamıştı. Kimi görsem anlatma isteğiyle doluyordum çareyi buraya yazmakta buldum.

Bundan sonra gezip gördüğüm, okuyup çözdüğüm bana kalmasın herkese anlatayım diyerek başladım bu gece bu yazı işlerine. Hem ben içimdekileri boşaltıcam hem de belki birazcık yardımım olur birilerine.. 

Ben anlatabileceğim şeyler biriktirmeye gidiyorum o zaman. Hadi hayırlı uğurlu olsun bana.. :)

Konserlerle ilgili bi kaç küçük not:
*Konseri izleyeceğiniz alanı(Eğer imkanınız varsa) önceden gezip görün.

*Amaç konserse kusacak kadar içmenin anlamı yok.

*Kimseyi umursamayın ve içinizden geldiği gibi eğlenin (Az dalga geçmedik milletle, huyumuz kurusun ama..)

:) 

Konser alanında Justin Timberlake Official Store'un çadırı vardı ama biz ala ala bu 5 liralık kurdeleyi alabildik. :(

edit: videoların kalitesi fazlasıyla düşürüldü malesef :/