"Mesela" diyordum, "Ben dönmesem hiçbir yerden?"
Nasıl yani demesine gerek yoktu, yandan bakışı ve ağzını bi şey söyleyecekmiş gibi açıp kapayışından anlamıştım ne söyleyeceğini. Başımı eğdim, ellerimize bakıyordum. Şimdi de bambaşka bir şey düşünüyordum işte. Yaşadığım mutluluk düşüncelerime tesir ediyordu. Ellerimi hiç sevmezdim ama ellerimize baktığımda başka el yakışamazmış onun eline gibi geliyordu. Ne okumuştum geçen gün sahi "Demek ikimizin tek bir kalbi olsaydı büyüklüğü bu kadar olurdu."
"Nasıl yani?"
Al işte, onu anladığımı o konuşmadan cevap vererek belli etmem gerekiyordu. Yine ne çok düşündüm, salak mıyım ya acaba ben, bunları benim tek başıma kaldığım zamanlardan birinde düşünmem gerekmiyor mu?
Dur.
Dur düşünme, dur cevap ver. Ne demiştim ben, hay aklıma...
"Dönmeyeyim işte. Hep bir yerlere gideyim ben. Dönmek beni çok yoruyor. Bir yerlere gitmek hep heyecanlı, telaşlı." Bana bakıyordu, anlamaya çalışıyordu. Şuan bi cevap düşünüyordu mesela, ya bu ne güzel bi şeydi.
"Dönme o zaman. her şeyi göreceli olarak değerlendiren sen niye bu konuya böyle yaklaşamadın acaba?" derken kolunu boynuma sarmıştı. "Dönmek, gitmek bunları tek bir anlamda birleştirebilirsin. Döndüğüne inanmazsan, hep bir yerlere gidiyor olursun. Bir yerlere dönüyor olma anlamı seni mutlu etmiyorsa, döndüğün her yere yeniden gidiyormuşsun anlamını kat."
Şuan romantikli bi şeyler söylemek istiyordum. İşte, sana hep yeniden dönmek isterim, yeniden yeniden gitmek istediğim tek yer senin yanı gibi.. Vazgeçtim. O dahil hiç kimse benden böyle şeyler beklemezdi. Kafamın içinde hepimiz çok güzeldik, o kadar uzun süredir kafamın içindeydiniz ki yaşamak isteğim yok olmuştu.
Kimsenin hayatına dahil olamadığım bir perde var kafamda. Yani başka türlü nasıl açıklarım bilmiyorum. Beklemiyorum. Yanında olduğum her anın ertesi yokmuş gibi. Yanımdan uzaklaştığında o kişinin hayatında yok oluyorum gibi hissediyorum. Özlenmeye değer bulmuyorum kendimi.
Beline sarıldım, ne kadarını anlıyor merak ediyordum.
Şimdi. Şimdi, şuan kalbim hakimiyeti eline alsın. Biraz durayım böyle, ay sanki aptalca davranacağım bir dakika. Whatsapp grubuna mı yazsam ya, onlar hep aptalca mutluluklar yaşıyorlar. Şey mi desem ya, deli gibi değil gayet aklı başında olarak seviyorum. Ay seviyor muyum ki ya? Vallahi seviyorum galiba ben bu çocuğu. Aferin bana aferin, şuan mı bunu keşfetmeliydim yani gerçekten? Tamam cevap vermem gerekiyordu bir dakika, cevap veriyorum:

"SEVİYORUM!"
Ayy ne dedim. Şuan tam bir utanan maymunum, ne dedim ya, puh bana.

"Ne dedin sen? Seviyor musun?"


----To be continued...---


Etmeyedebilir gerçi bilemiyorum. Bazen böyle anlar doluşuyor kafama, cümleler, kişiler. Böyle anlarda aklımdakileri yazdığım bi defterim var. Tembelliğimden o da nasibini aldı, Burda yazmak daha kolay gibi geldi. Hem bi yerlere gider gelirken kaybediyordum yazdıklarımı, böyle kaybolmaz diye düşündüm. Yazarım böyle arada, güzel oldu bak bu. Bu yazıyı da yazalı bir ay oluyordur, vakit bulup tamamlayamadım yazdığım gün, bugün de devamı falan gelmedi aklıma bitireyim bari bi şekilde dedim, Sonu olmadı. Zaten son da değil sanki.

*Bu hikayemsi şeyi yazdığım gün bi şarkı dinliyordum, sonunda paylaşırım diye düşünmüştüm ama hatırlayamadım şuan. O yüzden bugün tekrar tekrar dinlediğim şarkıyı paylaşmaya karar verdim ki buraya tıklayarak dinleyebilirsiniz. Adeta bir sevgililer günü şarkısı :)

** Başlık da bulamadım yazıya.