Böyle zamanlarda hiçbir yere sığamam. Hiçbir şeye, hiç kimseye yetemem. Başladığım her iş yarım kalmaya mahkum sanki. O an uğraştığım her ne varsa, bu çalışmakta olduğum bir dersten mesajlaşmakta olduğum insana kadar hiçbir fark gözetmeksizin, istem dışı beklemeye alıyorum. Yani insan elinde telefon olduğunu ya da biriyle mesajlaştığını nasıl unutabilir ki? Bunu nasıl açıklayabilir?
Yazmaya devam ettikçe bu yazıyı tamamlayıp tamamlayamayacağım konusunda da şüphelerim artmaya devam ediyor çünkü birazdan hazırlanıp arkadaşlarımın yanına gitmem gerekiyor. Umuyorum ki güzel bir film izleyeceğim. Bu süre boyunca da bu yazı beklemede kalacak ve belki de tamamlamayı unuttuklarımdan biri olup silinecek."
15.10.2014
Öncelikle, film berbattı. Dracula: Başlangıç filmini uzun zamandır bekliyordum açıkçası. Fragmanın mükemmelliği buna en büyük etkendi tabii ki. Fragmanda oldukça heyecanlı savaş sahneleri içerdiği izlenimi yaratırken, fondaki Lorde - Everybody Wants To Rule The World şarkısıyla da gönülleri fethetmişti açıkçası. Ancak filmi izlediğinizde hayal kırıklığı yaşamamak mümkün değilmiş gibi. Öncelikle milliyetçi bir yanınız varsa filmi izlemenizi zaten tavsiye etmem. Zira sinir krizi geçirme olasılığınız yüksek. Filmin kötü adamı Fatih Sultan Mehmet... Filmde Osmanlı söylemi yerine Türk'ler kelimesinin altının çizilmesi senaryonun yazarıyla ilgili soru işaretlerine ekleniyor.
Filmde yer alan sahnelerden bahsedecek olursak; aksiyon dolu her sahnenin karanlıkta geçmesi filmin konusu dolayısıyla gayet beklenen bir durumken, savaş sahnelerindeki hiçbir şey seçememe durumu filmden aldığım keyfi sıfıra indirdi diyebilirim. Yani kahramanımızın ordunun üzerine koştuğunu görüyoruz, sonrası karmaşa karanlık ve birden savaş bitiyor. Sahnenin hiçbir çekiciliği kalmıyor. Film boyunca insanı heyecanlandıracak cinsten herhangi bir ses efektinin yer almaması da ayrıca dikkatimi çeken unsurlardandı.
Filmlerden bahsetmişken, geçen hafta bu seneki etkinliği sona eren Filmekimi etkinliği hakkında da iki cümle yazmadan geçemeyeceğim. Lise yıllarımdan beri takip ettiğim, her sene istediğim en az bir filme gitmeye çalıştığım bu etkinlikten maalesef ki bu sene uzak kaldım. İstediğim filme istediğim seansta ya da yerde bilet bulamamam buna en büyük etkendi. Neyse ki Başka sinema hayatıma girdi de Filmekimi dışında da istediğim, beklediğim bağımsız filmleri rahatça izleyebilme imkanına kavuştum. :)
Filmekimi benim için kışa hazırlanmak gibidir. Sinema salonlarına geri dönüştür ve soğuğa ve koca salonda tek başına gittiğin günün ilk seansı olan filmlere geri dönüştür. Sıcak çikolataya ve depresyon kazaklarına, en çok yalnızlığa ve kendine dönüştür. Yazın heyecanını, anılarını, aşklarını geride bıraktığım bi geçiş dönemidir.
Kıştan nefret ediyorum.
Ve soğuktan ve kazak giymek zorunda olmaktan da.
Yazlar hep kısa...
Geçtiğimiz pazar günü arkadaşlarımla izlediğim bir oyundu Nice Yıllara. Oyun tek kişiden ve iki perdeden oluşmakta.. Konu olarak, 60'ını çoktan aşmış, yedi yıldır sahne almamış bir oyuncu olan Zerrin Karaman'ın kendi doğum günü için hazırladığı partide geçmişiyle yüzleşmesi anlatılmış.
Defne Yalnız'ın mimikleri ve ses tonuyla seyirciyi kendisine bağlaması, karakterini bize olduğu gibi hissettirebilmesi, oyun boyunca beni en çok etkileyen şeydi.
Geçen ay Zorlu Center - Cinemaximum'da izlediğim filme 23 lira vermişken, bu güzel oyunu izlemek için sadece 6 lira vermiş olduğum gerçeği ve adaletsizliği de içimde derin bir yara olarak kalacaktır arkadaşlar.
Gösterimden ne zaman kalkacağını bilmiyorum ama kesinlikle izlemenizi tavsiye edeceğim bir oyundu Nice yıllara..
"Doktorlar gençleştirme estetiğini çok iyi yapabilirler ama hangi doktor yılların yaşanmışlığını bir yüze işleyebilir?"
Gezelim görelim köşemde bu aralar keşfini bitirmeyi bir türlü tamamlayamadım "Karaköy" var. Yeni açılan tatlı cafeleri, alternatif sanatı sarıp sarmalayan Külah'ıyla benim için yeni bir soluk.
Karaköy'de güzel bir cumartesi gününü ve gecesini geçirebileceğiniz bir kaç öneriden bahsetmek istiyorum.
Yemek ve tatlı faslı için Pim Karaköy'ü anlatmak istiyorum. Şuan için deneyebildiğim mekanlardan ilki Pim.
Kahvaltı etmeyi sevmediğim halde nedense ilk kez gideceğim yerlere kahvaltı için uğramak gibi bir takıntı oluştu bende. İnstagramda rast geldiğim bu mekana gitmek uzun zamandır aklımdaydı zaten. Boş bir günümde de bir arkadaşımla kahvaltı için uğradım mekana.
Mekan oldukça ferah ve büyük. Dikkatinizi çeken ilk şeyse bir duvarın tamamını kaplayan renkli bir boyama oluyor(ne desem bilemedim boyama dedim ama?).
Kahvaltı için yaklaşık dört beş menü seçeneği vardı. Kendimiz için uygun olanlarından sipariş verdikten sonra sonucu bekledik. Açıkçası oldukça memnun kaldım ben kahvaltıdan. Seçtiğim menüde omletimin yanında bir kaç çeşit de reçel vardı. Reçel ve türevlerini sevmediğim halde biraz da meraktan incir reçelinden denedim ve oldukça hoşuma gitti. Eğer kahvaltıda reçel seviyorsanız eminim çok beğeneceksiniz. Çalan müzikler, garsonların ilgisi her şey tam kararındaydı o gün benim için. Bana biraz da Taksim'deki Limonlu Bahçe'yi anımsattı ortam. Ancak sonuç olarak oldukça memnun ayrıldım oradan. Hatta restoranın yanına açtıkları minik Pim Pastanesi'ni görünce mutluluk seviyemdeki artış gözlerimde beliren çikolata parçalarından da anlaşılabilir bir hale geldi.
Pim Patisserie minik pastaların kurabiyelerin, makaronların olduğu minicik bir yer. Tabii ki "Ayh bir lokma daha alacak halim kalmadı." demedim ve hemen bir dilim pasta söyledim kendime. Tadı mükemmeldi. Mü-kem-mel! Pastaya yağdırdığım övgüler sonucu pasta şefinin Paris'te eğitim aldığını öğrendim. Aldığı eğitimin hakkını vermiş şefimiz, gerçekten çok güzel bir pastaydı arkadaşlar.
Eğlence olarak, henüz gerçekleşen hiçbir konser etkinliğine katılmamış olsam da Klüp Külah'ı önereceğim. Gerçi öneriyorum da benim müzik tarzımı dinleyen insanlara öneriyorum. Burası biraz karmaşık bir olay yani. Ben Yok öyle Kararlı Şeyler grubunun mekanda gerçekleştirdiği şarkı sergisiyle duymuştum burayı. Bir kaç aydır da takip eder hale geldim ancak henüz bir konsere gidemedim. Mekandaki konserleri Olmadı Kaçarız Plakçılık olarak Büyük Ev ablukada ekibinin düzenlediğini okudum bir makalede(Müzik zevkimi anlamaya başladığınızı umuyorum bu noktada). Yine okuduğuma göre de Külah'ın üst katında da stüdyoları bulunmakta bu grubun.Olmadı kaçarız bağlantısından mekanda gerçekleşecek etkinliklerin tarihlerine ulaşabilirsiniz. Konserler dışında sergiler ve alternatif sanat gösterilerine de yer veriliyor mekanda. Henüz gidememiş ve sınavlarımdan ötürü en az bir ay daha gidemeyecek olsam da bu mekana. Siz gidin, gidin ve eğlenin. Beni düşünmeyin hiç, ben ve mineraloji oldukça iyi bir takım olduk.
Ay çok yazdım. Daha da yazardım. Aklımdaki şeyler yine uçtu gitti. Keşke benim de düşüncelerimi biriktirebileceğim bir kasem gibi bir şeyim olsaydı(Harry Potter'a gönderme). Hem düşünceler ağırlık yapmıyor hem de unutmuyorsun, mükemmel bir şey. Bunu bi icat edin.
Veda şarkım da sövüp durduğum Dracula filminin fragmanında yer alan Everybody Wants To Rule The World şarkısıyla olsun madem. Lorde döktürmüş açıkçası, sevdiğim bir kızımızdır kendisi de. Bir sonraki yazı büyük ihtimal Aralık ayında gelir ve büyük ihtimal doğum günümle ilgili detaylar barındırır. Bana ne canım yeni yıldan!
Sevgiyle kalın tatlı insanlar!(İzci selamı?)
